Berichten in deze categorie gaan over het managen van tijd. Effectief en efficiënt met tijd omgaan en tegelijkertijd de rust bewaren…

To-do-lijst or not-to-do-lijst?!

In drukke periodes maak ik er altijd een: een to-do-lijst. Opgewekt begin ik aan het netjes onder elkaar zetten van de taken. Acties voor mijn bedrijf, PR-acties, werkkamer opruimen, een boodschap doen…. Als ik niet oppas, ben ik langer bezig met lijstjes maken dan dat de acties zelf zouden duren. Ik roep mezelf een halt toe. Niet alles hoeft op de lijst. Wel het belangrijke werk. Mijn hoofd wordt steeds leger en rustiger en ik kan aan de slag. Klaar. Toch?

Weg flow, weg intuïtie
Niets is minder waar. In de uren en dagen na het opstellen, komt het lijstje tot leven. Het begint zijn taak als bewaker van de orde en netheid in mijn leven. Er is een lijstje, dus regelmatig moet ik even kijken. Hoeveel van het lijstje heb ik al gedaan? Oh, nog niet eens de helft. Er komen taken bij, er gaan zelden taken af. Het lijstje houdt me in de tang. Weg flow, weg leven vanuit m’n intuïtie. Als bloedhonden met vlijmscherpe tanden ademen de taken in mijn nek. ‘Je moet ons doen!’ hijgen ze, ‘kijk naar ons, wij zijn belangrijk. Je hebt ons toch zeker niet voor niets op een lijstje gezet…’

Ach, een lijstje – wat een handig lijstje
Ook in de greep van een dwingende, sturende en belagende to-do-lijst? Hier is een lijstje met do’s en don’ts:

  • Een lijst met een doel. Waarom maak je deze lijst en zijn alle taken zinvol?
  • Haalbaar lijstje. Hoeveel tijd kost elke taak en is het haalbaar om je lijstje vandaag of deze week af te krijgen? Door goed te plannen, voorkom je onnodig schuldgevoel naar jezelf toe. (En ja, ik weet het, we zijn allemaal druk – maar hoort alles wel op jouw bord thuis?)
  • Motiveer jezelf. Formuleer taken met werkwoorden, die stimuleren om aan de slag te gaan. Houd het concreet en praktisch.
  • Get-shit-done-today-dagen. Dit vind ik zo’n mooi fenomeen. Ik plan af en toe zo’n dag en verzamel alle taken die zijn blijven liggen. Muziek keihard, ik knal achter elkaar een heel rijtje grotere, kleinere, leukere of irritantere taken er door heen en beloon mezelf aan het eind van de dag. (Ja, ook als niet alles af is!) Als je veel kleine taken hebt, kun je ook elke dag een uurtje get-shit-done inplannen.
  • Pas op voor de ‘alsdannerd’: ‘als het lijstje klaar is, dan heb ik rust / inspiratie / alle ruimte om die grote klus te gaan beginnen’. Dit geeft valse hoop en je maakt het lijstje veel te belangrijk! Als er een grote klus ligt, zet die dan boven aan je lijst.
  • Alleen als het nodig is. To-do-lijsten kunnen funest zijn voor je zelfvertrouwen als je ze niet gedaan krijgt. Zou het lukken om de taken af te krijgen zonder lijst, door je over te geven aan het moment en er op te vertrouwen dat je vanzelf impulsen krijgt om iets te gaan doen?
  • Durf een not-to-do-lijst te maken. Vandaag ga ik niet dit doen en ook niet dat en al helemaal dat ene niet…. Verhelderend!

Meer weten over handig plannen en tegelijk ontspannen? Op de workshop Ontspannen, onthaasten en ont-moeten gaan we er uitgebreid op in. Kijk op de site voor meer informatie.

Laat het los en de magie neemt het over

Ongeveer elk half jaar organiseren wij bij ons thuis een open podium. Iedereen die iets ten gehore wil brengen, is van harte welkom. Er zijn thee, taart en wijn, meegebracht door de luisteraars. In de pauze happen we zuurstof in de tuin, want de woonkamer is niet gebouwd op bijna 40 bezoekers. Verrukkelijke zondagen zijn dit. Alsof we met z’n allen in een musical leven waarin iemand zomaar in een lied uitbarst.

Controle
Maar… elke keer maak ik me ook zorgen. Een maand of twee van te voren kondig ik de datum aan per mail en Facebook en dan wacht ik af wat er gebeurt. Mensen melden zich aan. We plannen repetities. Zoeken muziek in de bieb of op internet. De mooiste stukken en liedjes gaan door mijn handen. Langzaam vormt zich een programma, een idee over hoe de middag er uit zal zien. Maar daarmee komen ook de verwachtingen en vragen: wordt het een goed programma? Hebben de luisteraars het straks naar hun zin? Is het gevarieerd genoeg? Is er wel genoeg muziek, straks zijn we in een half uur klaar? Is het geschikt voor kinderen? Brengt iedereen wel genoeg lekkers mee of zullen we zelf nog iets halen? En natuurlijk: gaan de stukken die ik meespeel wel lukken? Steevast komt de control freak in mij naar boven en wil ik het hele open podium sturen, forceren en mijn wil opleggen.

Laat het los
Maar dat gaat niet. Musici melden zich tot een dag van tevoren aan en soms ook weer af. Een paar uur voor het begint, blijken twee zangers ziek. Er komt meer publiek dan verwacht… Nee, het open podium laat zich niet plannen. Na 6 keer een open podium organiseren, begin ik het een beetje te leren: laat het los! Want met de problemen komen ook de creatieve oplossingen. Ter vervanging van de zieken wil iemand wel twee extra liederen doen die we een half uur voor aanvang nog repeteren. We schuiven een beetje met het programma om het beter te laten passen. Buren dragen krukjes en klapstoelen aan. En er is altijd altijd eten en drinken in overvloed.

De uitvoering zelf is steevast een rij ontroerende momenten. Ouders die trots zijn op hun pianospelende zoon. Een buurman die zijn schroom overwint en voor het eerst voor publiek speelt. Een echtpaar dat prachtige liedjes vertolkt – hij speelt gitaar en zij zingt. We mogen zachtjes meezingen met ‘You’ve got a friend’ en ik pink een traantje weg. Veertig mensen om je heen die samen klinken. Een lied dat een vriend en ik samen doen, beweegt mensen tot luid gelach. Ik moet stoppen met piano spelen omdat ik zelf niet meer bij kom. De open gezichten, de vrolijkheid, het diepe geraakt zijn, de verbondenheid.

Inniger, echter en magischer
Zoveel kan ik plannen, zoveel beelden kan ik er bij maken in mijn hoofd… De werkelijkheid haalt mij altijd in. Het is altijd inniger, echter, magischer dan ik me had voorgesteld. Zo wil ik het hele leven wel. Als een constante stroom waar mijn bootje op dobbert. Dat ik alleen de oevers in de gaten hoef te houden en de rotsen als grenzen en randvoorwaarden. Dat ik zorg voor genoeg liefde, vriendschap en echt en geestelijk voedsel aan boord. En dat het verder stroomt, wel met een plan maar vooral met aandacht voor wat er is en wat we er met elkaar van maken.

Hoofden op stokjes

Voor mijn werk ben ik regelmatig met mijn hoofd bezig. Plannen maken, mooie teksten verzinnen, intelligente analyses opstellen. Dat doen velen van ons. Hoofd-zakelijk met ons hoofd werken. Dat kan prima. We vinden het ook een belangrijk deel van onszelf. We hebben het niet voor niets over het hoofd van de afdeling en de hoofd-stad van het land.  Tot we uit het lood worden geslagen door een griepje of ziekte: het lichaam meldt zich ook eens en neemt er niet langer genoegen mee bijzaak te zijn. 

 90% van de zenuwprikkels loopt van hoofd naar organen

Dan blijkt dat die verbinding tussen hoofd en lichaam soms wat moeizaam is geworden. Dat we in ons hoofd doordraven, terwijl ons lijf aards en concreet in het heden blijft. Want zeg eens eerlijk: wie loopt nooit zichzelf voorbij? En: wie staat er altijd stil Lees meer

Van ingeving naar resultaat: hoe richt ik een creatief proces efficiënt in?

Met een Utrechtse dichter had ik ooit een gesprek over creatieve processen en deadlines. Hij vertelde dat een gedicht bij hem begint met een impuls. Er gebeurt iets op straat of er is een beeld dat erom roept meer te worden. In het gesprek kwamen we er op uit dat zijn proces van dichten bestaat uit zes fases.

Fase 1: Impulsen noteren
De eerste fase vraagt vooral om discipline. Elke impuls, klein of groot, betekenisvol of op het oog niet erg belangrijk, moet in deze fase genoteerd worden. Niets mag blijven liggen. Elk flintertje inspiratie is van belang.

Fase 2: Spelen!
Dan laat hij het liggen. Pas een paar dagen of weken Lees meer

We zijn verslaafd aan multitasking

Wat is dat toch, dat we altijd haast lijken te hebben? Oktober, de zomer is voorbij en het wordt de drukste tijd van het jaar. Het lijkt wel alsof alles nog even snel af moet de komende maanden. Alsof 1 januari onze belangrijkste deadline is. Om me heen zie ik iedereen zich haasten, zich druk maken en over de top presteren. Zelf doe ik het ook. Het maakt me buitengewoon onrustig zoals ik gestresst van het een naar het ander fladder.

Een maand geleden las ik het boek Tijd. Een gebruiksaanwijzing van de Duitse Lees meer

Stenen stapelen: hoeveel is genoeg in één leven?

Wanneer is het genoeg? Zal ik dat project nog aannemen en hoeveel hobby’s zal ik doen? Die ene vraag kan nog wel tussendoor; 
dat is leuk en ik doe de ander er een plezier mee. Dat opdrachtje neem ik snel nog even mee en die workshop kan er ook wel bij. 
Een hoge mate van efficiency heb ik bereikt de afgelopen jaren. Veel verschillende activiteiten naast elkaar, snel schakelen, nog 
even vlot van het ene naar het andere. Werkprojecten, opdrachten, hobby’s, muziekprojecten. Zonder enige moeite vlieg ik van 
het een naar het ander. Althans, zo leek het.

Opeens moet ik luisteren naar mijn lijf

Deze zomer zei mijn lichaam: het is genoeg. Een acute Lees meer