Kunnen we echte stilte wel aan?

Mijn spannendste stilte was op zee. Ik mocht ooit de Atlantische Oceaan mee overzeilen. Midden in de nacht hield ik met de kapitein wacht toen we werden overvallen door een onweersbui. Torenhoge golven, woeste windvlagen, wapperende zeilen, we moesten vol aan de bak. Het water gutste over het dek, striemde mijn gezicht, de boot deinde zwaar op en neer. Tot opeens de wind weg viel en de golven rustig werden. Alsof er niets was gebeurd, zaten we op een volstrekt stille zee. Alleen de dreigende wolkenluchten herinnerden aan het onweer. We reefden de zeilen en wachtten, naast elkaar. Het was het oog van de storm en ik bleef maar de einder afspeuren: waar duikt de wind straks weer op?

Als de juf praat…
Mijn dwingendste stilte was op de lagere school.  ‘Als de juf praat, houden de kindertjes hun mond’. Niets voor mij, maar ik was braaf en voegde me naar wat er van mij werd verwacht. Dus leerde ik om mijn enthousiaste expressies voor me te houden en vond ik school een gevangenis. Pas nu ik – de 40 al gepasseerd – vrijwillig in de schoolbanken zit, voel ik hoe leuk leren is. En ben ik stil uit respect voor mijn wijze docenten (en vraag ik ze de oren van het hoofd wanneer het maar kan).

Blote stilte
Mijn blootste stilte was op een mindfulnesstraining een paar jaar geleden. Onderdeel van de training was een hele dag in stilte door te brengen met de groep. Oefeningen doen, lunchen, buiten wandelen – allemaal zonder verbale interactie. Die dag werd ik me pijnlijk bewust hoe woorden ook een laagje zijn, een warme jas. Pas halverwege de dag zakte ik in de rust en voelde de stilte behaaglijk.

Mijn meest ontroerende stilte was en is de stilte voor en na muziek. Aan de piano, Benno – conferencier en chansonnier – in de bocht van de vleugel, het publiek zit. Spanning in de lucht en stilte voordat ik een nieuw stuk inzet. De eerste tonen klinken in mijn hoofd, ik concentreer me op het ritme, voel de sfeer van het stuk en dan nog even wachten.. Of na afloop, als het klaar is en de muziek wegsterft, die paar seconden dat je in de muzikale lijn kunt blijven hangen. Wunderbar.

Oorverdovende geluiden
Ooit was ik stil van verdriet, van verwondering, van herkenning, van eenzaamheid, van gekoesterde rust. En heel vaak was die stilte niet stil. Niet echt stil. Echt complete stilte kunnen we als mensen maar relatief kort aan. In Minneapolis in het Orfield Laboratorium is een stiltekamer. Met kunststof platen hebben ze een ruimte gecreëerd waarin 99,99% van het geluid wordt geabsorbeerd.* Er is niemand die het langer dan 45 minuten in die ruimte heeft volgehouden, want je hoort er alleen…jezelf. Je hartslag, je ademhaling, het ruisen van je bloed in je oren. Dat zijn oorverdovende geluiden als het er op aankomt.

Aanstaande zondag is de landelijke dag van de stilte. Zoek een fijn plekje waar je rust vindt, maar zoek niet per sé absolute stilte. Want zoals iemand mij op facebook schreef: “ik geniet het meest van stilte wanneer het me gebeurt zonder dat ik het opzocht”. In de stroom van het leven staat er af en toe iets stil. Opeens. Eventjes. En dan stroomt het leven weer door.

Er is nog plek op de stiltemiddag in Piith a.s. zondag – ik houd er mijn lezing over stilte in je hoofd. 13.30 uur – Laarderweg 65 – Bussum. Meld je graag even aan via mijn website.

* Bron: http://nos.nl/op3/artikel/359684-echte-stilte-dat-kun-je-helemaal-niet-aan.html

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *