Laat het los en de magie neemt het over

Ongeveer elk half jaar organiseren wij bij ons thuis een open podium. Iedereen die iets ten gehore wil brengen, is van harte welkom. Er zijn thee, taart en wijn, meegebracht door de luisteraars. In de pauze happen we zuurstof in de tuin, want de woonkamer is niet gebouwd op bijna 40 bezoekers. Verrukkelijke zondagen zijn dit. Alsof we met z’n allen in een musical leven waarin iemand zomaar in een lied uitbarst.

Controle
Maar… elke keer maak ik me ook zorgen. Een maand of twee van te voren kondig ik de datum aan per mail en Facebook en dan wacht ik af wat er gebeurt. Mensen melden zich aan. We plannen repetities. Zoeken muziek in de bieb of op internet. De mooiste stukken en liedjes gaan door mijn handen. Langzaam vormt zich een programma, een idee over hoe de middag er uit zal zien. Maar daarmee komen ook de verwachtingen en vragen: wordt het een goed programma? Hebben de luisteraars het straks naar hun zin? Is het gevarieerd genoeg? Is er wel genoeg muziek, straks zijn we in een half uur klaar? Is het geschikt voor kinderen? Brengt iedereen wel genoeg lekkers mee of zullen we zelf nog iets halen? En natuurlijk: gaan de stukken die ik meespeel wel lukken? Steevast komt de control freak in mij naar boven en wil ik het hele open podium sturen, forceren en mijn wil opleggen.

Laat het los
Maar dat gaat niet. Musici melden zich tot een dag van tevoren aan en soms ook weer af. Een paar uur voor het begint, blijken twee zangers ziek. Er komt meer publiek dan verwacht… Nee, het open podium laat zich niet plannen. Na 6 keer een open podium organiseren, begin ik het een beetje te leren: laat het los! Want met de problemen komen ook de creatieve oplossingen. Ter vervanging van de zieken wil iemand wel twee extra liederen doen die we een half uur voor aanvang nog repeteren. We schuiven een beetje met het programma om het beter te laten passen. Buren dragen krukjes en klapstoelen aan. En er is altijd altijd eten en drinken in overvloed.

De uitvoering zelf is steevast een rij ontroerende momenten. Ouders die trots zijn op hun pianospelende zoon. Een buurman die zijn schroom overwint en voor het eerst voor publiek speelt. Een echtpaar dat prachtige liedjes vertolkt – hij speelt gitaar en zij zingt. We mogen zachtjes meezingen met ‘You’ve got a friend’ en ik pink een traantje weg. Veertig mensen om je heen die samen klinken. Een lied dat een vriend en ik samen doen, beweegt mensen tot luid gelach. Ik moet stoppen met piano spelen omdat ik zelf niet meer bij kom. De open gezichten, de vrolijkheid, het diepe geraakt zijn, de verbondenheid.

Inniger, echter en magischer
Zoveel kan ik plannen, zoveel beelden kan ik er bij maken in mijn hoofd… De werkelijkheid haalt mij altijd in. Het is altijd inniger, echter, magischer dan ik me had voorgesteld. Zo wil ik het hele leven wel. Als een constante stroom waar mijn bootje op dobbert. Dat ik alleen de oevers in de gaten hoef te houden en de rotsen als grenzen en randvoorwaarden. Dat ik zorg voor genoeg liefde, vriendschap en echt en geestelijk voedsel aan boord. En dat het verder stroomt, wel met een plan maar vooral met aandacht voor wat er is en wat we er met elkaar van maken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *